Lalka dla odważnych
. Na łożu śmierci pożegnał syna słowami: „Pamiętaj!... To wszystko przypominało mu spersonalizowane dzieciństwo i młodość, które upłynęły na ciężkiej pracy i nauce. Nie uzyskał natomiast od Wokulskiego odpowiedzi. Pewnego dnia dała znać, że Łęcka nazajutrz odwiedzi Łazienki wraz z hrabiną i prezesową, co niewymownie ucieszyło Stacha, ponieważ prezesowa, którą od wielkanocnego spotkania odwiedził już kilkukrotnie, darzyła go dużą życzliwością. W dzień wyścigów na Polach Mokotowskich Wokulski pojechał ujrzeć własną klacz. Jego klacz wygrała, a zarobione na zakładach trzysta rubli złożył na ręce hrabiny Karolowej na rzecz ochronki. Doktor, zaskoczony udziałem przyjaciela w wyścigach, zgodził się. Za parę dni do Lasku Bolońskiego zajechały powozy. Stanisław wspomniał o planowanym wyjeździe na wystawę do Paryża. Przy tym hrabina odradzała młodszej krewnej wyjazd do Paryża z Wokulskim, roztaczając przed nią wspaniałe perspektywy lata spędzonego na wsi z Kaziem. Nazajutrz Łęcki wysłał do bohatera list z prośbą, żeby przyszedł i uregulował jego długi u Żydów.
Subiekt odwiózł zmienionego towarzysza na dworzec. Gość zapytał, czy może się zatrzymać u przyjaciela na tydzień, na co ten ochoczo się zgodził. Ponieważ gościnny Machalski już na schodach przyjął nas ogromnymi kielichami wina (i to wcale dobrego), a mnie wziął w priorytetową opiekę, muszę zatem przyznać, że zaraz zaszumiało mi w głowie, a w kilka minut w przyszłości byłem kompletnie zapity.. Odezwał się dopiero po dwóch latach pisząc, że jest w Irkucku. Wówczas subiekt zaproponował mu wyjście do teatru, na co młodszy przyjaciel po pewnym czasie przystał: „Poszedł do teatru i. Przez moją firmętępne dni Wokulski dużo pracował. żeby spełnić prośbę przyjaciela i odszukać zaginionego męża kobiety, pojechał do poznanej baronowej, niegdyś interesantki w sprawie pożyczki i zlecił jej odszukanie Stawskiego (płacąc cztery tysiące franków). Ponownie ożyły w nim siły witalne, nie liczyło się już nic, prócz rychłego ujrzenia Izabeli (dosłownie kolejny złoty interes, proponowany w liście Suzina, któremu odpisał, że zgadza się, ale na spotkaniedo Moskwy przyjedzie dopiero w październiku). Poznał także kilka tajników kobiecej psychiki, które zdradziła mu sympatyczna i oryginalna arystokratka – Wąsowska. Opowiedziała wręcz o tym, jak kiedyś kochała się w jego stryju. Zaczęła czynić mu pewne nadzieje. Pewnego dnia, będąc z wizytą u poznanych kobiet, Rzecki dowiedział się o zamiarze sprzedaży sklepu przez Wokulskiego. Kazimiera opowiadała, jak przy łóżku chorej prezesowej czuwał Starski w oczekiwań na pierwsze miejsce w jej testamencie. Zadłużony na trzydzieści dziewięć tysięcy rubli baron Krzeszowski powrócił do domu z jedną walizką, wiernym służącym Leonem i kucharzem, co spowodowało koniec procesów żony z lokatorami. W przedziale Stanisław był świadkiem angielskojęzycznej rozmowy Izabeli i Starskiego, którzy nie podejrzewali, że Wokulski nauczył się tego języka u rodowitego Anglika – Collinsa.
[57566] [57567] [57568] [57569] [57570] [57571] [57572] [57573] [57574] [57575] [57576] [57577] [57578] [57579] [57580] [57581] [57582] [57583] [57584] [57585] [57586] [57587] [57588] [57589] [57590] [57591] [57592] [57593] [57594] [57595] [57596] [57597] [57598] [57599] [57600] [57601] [57602] [57603] [57604] [57605] [57606] [57607] [57608] [57609] [57610] [57611] [57612] [57613] [57614] [57615] [57616] [57617] [57618] [57619] [57620]