Lalka dla odważnych
Drugim subiektem był pan Lisiecki, który po przyjściu wdał się w dyskusję z Rzeckim. Musieli wrócić przed piętnastą. głupstwo polityka.. Rzecki wspomina, iż sam także został ukarany dyscyplinką: „Franc odmierzył jakiejś kobiecie za dziesięć groszy rodzynków.. Izabela Łęcka była elegancką kobietą, wychowaną w komfortowych założeniach, sypiającą w puchach, mającą wszystko, o czym mogła zamarzyć. Podróżowała po świecie, jadała ze srebrnych talerzy. Właściwie każde jej życzenie czy marzenie było spełniane w tej samej chwili. Rozdział VI W jaki sposób nowi wszyscy pojawiają się nad starymi horyzontami... Czuł tylko, że stała się ona jakimś mistycznym punktem (…)”. Stanisław przystał na tę ofertę i złożył wizytę Żydowi, którego poprosił o wzięcie udział w licytacji budynku i jego kupno za dziewięćdziesiąt tysięcy rubli (miał zrobić to w jego imieniu, ale w zupełnej tajemnicy).
Ujrzał powóz, w którym siedziała panna Łęcka z ojcem, hrabina i prezesowa. Budynek miał być kupiony dla Wokulskiego, ale nie przez niego, gdyż figurantem na licytacji miał być Szlangbaum. Nazajutrz Łęcki wysłał do bohatera list z prośbą, by przyszedł i uregulował jego długi u Żydów. Po tym zapewnieniu goście dłużnika wyszli. Mężczyźni uzgodnili ostatnie warunki kredyty i starszy z nich zapytał, czy to prawda, że Wokulski kupił jego kamienicę. Pewnego dnia Staś całkowicie zniknął dwóch oczu niepokojącemu się subiektowi. Zamieszkał sam na Starym Mieście, otaczając się mnóstwem książek. W przypływie koncepcji na zagadnienie Łęckiej, wmawiał sobie, że Starski, Ochocki, Rossi to jej kochankowie. Nękany poprzez samotność, odwiedził poznanego profesora, od którego otrzymał kawałek wynalezionego metalu. Coraz w większości sytuacji także słyszała, jak niektóre damy „z towarzystwa” zachwalały bohatera jako dobrą partię na męża (twierdził tak nawet sam książę). Kobieta dostrzegła w galanteryjnym kupcu wartościowego i silnego mężczyznę, a on w niej anielskie serce. Podczas rozmowy na zagadnienie ich wspólnego przyjaciela doktor skrytykował marzycielstwo Wokulskiego, które według niego było przyczyną tragedii bohatera. Rozdział XIV Pamiętnik starego subiekta. W końcu postanowił zrealizować własne długoletnie marzenie i wyjechać na wieś, nie doszło jednakże do tego, ponieważ, mimo kupna biletu i spakowania bagaży, z pociągu wyskoczył po trzecim dzwonku. Nie zainteresował go wręcz fakt, iż Żyd złamał obietnicę pozostawienia w sklepie jego pracowników. Zaczął w bardzo wielu przypadkach wychodzić do miasta, a wręcz spotkał się z Wąsowską.
[4868] [4869] [4870] [4871] [4872] [4873] [4874] [4875] [4876] [4877] [4878] [4879] [4880] [4881] [4882] [4883] [4884] [4885] [4886] [4887] [4888] [4889] [4890] [4891] [4892] [4893] [4894] [4895] [4896] [4897] [4898] [4899] [4900] [4901] [4902] [4903] [4904] [4905] [4906] [4907] [4908] [4909] [4910] [4911] [4912] [4913] [4914] [4915] [4916] [4917] [4918] [4919] [4920] [4921] [4922]