Lalka dla odważnych
. Nie mając kompana do rozmowy „(…)w największym sekrecie pisywał pamiętnik”, skarbiec jego wszystkich przemyśleń. Rozdział IV Powrót W deszczowe i śnieżne, niedzielne popołudnie Ignacy Rzecki grał na gitarze i rozmyślał nad rychłym powrotem Wokulskiego. Po szybkim przygotowaniu poczęstunku mężczyźni zaczęli rozmawiać o wojnie i o polityce. Drzewo znajomej formy, jakiś obdarty pagórek, kolor obłoku, przelot ptaka, dosłownie powiew wiatru bez żadnego zresztą powodu budził we mnie tak szaloną rozpacz, że uciekałem od ludzi. W pewnym czasie Wokulski zapytał o niejakiego Łęckiego, na co przyjaciel poinformował, iż to bankrut i w tym roku jego kamienica, w której zajmował ogromne mieszkanie, zostanie zlicytowana. Piętnowana i oskarżana Łęcka próbowała się tłumaczyć, ale do hrabiny żadne argumenty nie trafiały.. Wokulski był zdziwiony, a jednocześnie rozczarowany tonem jej głosu i pogardą, która z niego biła w trakcie rozmowy: „Po całorocznej gorączce i tęsknocie przerywanej wybuchami szału skąd naraz ta obojętność? Gdyby można było jakiegoś człowieka nagle przerzucić z balowej sali do lasu albo z dusznego więzienia na chłodne obszerne pole, nie doznałby innych wrażeń ani głębszego zdumienia (. Gościem był również doktor Szuman, który w rozmowie z Rzeckim rozwodził się nad dwoistością natury Stacha. Za parę dni do Lasku Bolońskiego zajechały powozy. Byli zdziwieni przypadkowym spotkaniem, lecz od razu zawiązała się między nimi w dyskusja. Po powrocie do lokalu Wokulski zlecił Obermanowi kupienie na jutrzejsze zaprezentowanie w Teatrze Wielkim mnóstwa bukietów i wieńców kwiatów. W końcu postanowił, że sam pójdzie do sądu w czasie licytacji i tam na własne oczy skonfrontuje pogłoski z prawdą.
Nie wiedział jeszcze, jak bardzo się mylił… Rozdział XIX Pierwsze ostrzeżenie. Przypomniał sobie kupno powozu, wyścigi, ofiary na cele dobroczynne, kwiaty dla Rossiego. Roztrząsanie tematu przerwało pojawienie się Żydów, ponownie przychodzących po pieniądze. Rozdział XX Pamiętnik starego subiekta. Mówiła Stasiowi o osobistych uczuciach, lecz spotykała się z obojętnością. W czasie pobytu w Paryżu bez przerwy towarzyszyły mu gorzkie wspomnienia. W liście od Rzeckiego bohater dowiedział się o poznanej przez subiekta pani Stawskiej. Była zdziwiona i zmieszana. Plany Rzeckiego natomiast się nie spełniły: przypadkiem ujrzał Stacha spacerującego pod oknami pałacu księcia, tęsknie spoglądającego w jego okna. To wydarzenie spowodowało, ze bohater dostrzegł ślepy zachwyt Łęckiej podrzędnym skrzypkiem, do którego garnęły się wszystkie kobiety. Wokulski, w przypływie nowej nadziej na wspólną przyszłe miesiące, natychmiast złożył wizytę ukochanej, wyznał skruchę i podarował medalion z próbką metalu od Geista, co było równoznaczne z oświadczynami, ze złożeniem swego losu w ręce panny Izabeli. Jakby tego było niedużo, zatroszczył się o finansową przyszłe miesiące pani Heleny Stawskiej, z powodu której miał wyrzuty sumienia Bez przerwy analizował imię „Izabela”: zamierzał wręcz nabyć mały folwark pod Warszawą i nazwać go „Izabelinem”. W gorączce uniesienia i wzburzenia Stanisław na najbliższej stacji poprosił konduktora, żeby ten przyniósł mu fikcyjny telegram wzywający do natychmiastowego powrotu do Warszawy. Rozdział XIV Pamiętnik starego subiekta. Rozdział XVI Pamiętnik starego subiekta. W rozmowie ze starym subiektem młody wynalazca przedstawił własne zdanie o bezczynności arystokracji , a ponadto zapewnił o ogromnym szacunku, którym darzył Wokulskiego.
[11597] [11598] [11599] [11600] [11601] [11602] [11603] [11604] [11605] [11606] [11607] [11608] [11609] [11610] [11611] [11612] [11613] [11614] [11615] [11616] [11617] [11618] [11619] [11620] [11621] [11622] [11623] [11624] [11625] [11626] [11627] [11628] [11629] [11630] [11631] [11632] [11633] [11634] [11635] [11636] [11637] [11638] [11639] [11640] [11641] [11642] [11643] [11644] [11645] [11646] [11647] [11648] [11649] [11650] [11651]