Lalka dla odważnych
Mógł tak leżeć godzinami: „Lecz im mniej wychodził, tym w ogromnej liczbie przypadków marzył o jakiejś dalekiej podróży na wieś albo za granicę.. O szóstej otwierałem główne drzwi tudzież okiennicę. jak mi Bóg miły!. Wokulski wyznał, iż to dzięki trwającemu konfliktowi zbrojnemu wzbogacił się, a dokładnie dzięki bogatemu wspólnikowi i celnym inwestycjom. Gruba gra?.. Gdyby nasze obowiązki zostały do spełnienia łatwe, nie istniałaby zasługa. Co mnie to wreszcie obchodzi; gnijcie sobie w spokoju! Uświadomił sobie, że po rocznej tęsknocie, o której jego ukochana nie miała pojęcia oraz dodatkowo po zdarzeniu, którego był przed momentem uczestnikiem, nie czuł już do niej chyba nic ponad obojętność: „No, nigdy bym nie przypuszczał, że mogą istnieć tak cudowne kuracje. Zrobiła na nim szczególne złudzenie. W wyniku miłej rozmowy Stanisław obiecał staruszce, iż postawi nieżyjącemu krewnemu nagrobek. Donosiła mu o terminach i ulubionych miejscach jej spacerów, a wówczas on aranżował niby przypadkowe spotkania. Rozdział XII Wędrówki za cudzymi interesami. Poweselał bardzo, gdy służący przyniósł list od Łęckiego z zaproszeniem na jutrzejszy obiad, argumentując, że jego córka preferuje bliżej poznać nowego znajomego.
Na te słowa podniecona dama również nabrała preferencje do zagranicznego wojażu. Łęcki był bardzo zdenerwowany. Usłyszała, że w nocy wyjeżdża do Paryża. Rozdział XX Pamiętnik starego subiekta. Pewnego razu kiper zaprosił Ignacego i Stacha do swej piwnicy. Ponieważ gościnny Machalski już na schodach przyjął nas ogromnymi kielichami wina (i to wcale dobrego), a mnie wziął w wyjątkową opiekę, muszę więc przyznać, że w tej samej chwili zaszumiało mi w głowie, a w wiele minut w przyszłości byłem kompletnie zapity. Pół roku po śmierci Jana Mincla Stach ożenił się z wdową (Rzecki nie potrafił wyjaśnić, jak do tego doszło). Po pożegnaniu i umówieniu się na godzinę szesnastą na sesję z kupcami, Suzin wyszedł, a Wokulskiego znowu dopadły omamy. Wydawało się mu, że jego lustrzane odbicie to prawdziwa osoba. Oczywiste poruszenie wywołało w niej natomiast zainteresowanie Stanisławem ze strony Wąsowskiej: „Nie był to już jakiś tam kupiec galanteryjny, ale człowiek, który wracał z Paryża, miał ogromny majątek i stosunki, którym zachwycał się baron, którego kokietowała Wąsowska”. Choć Stanisław miał o jego umiejętnościach i osobie bardzo niskie mniemanie (doniesiono mu, iż to bawidamek i kobieciarz), to jednak na listowną prośbę Izabeli zaangażował się w doprowadzenie do jej spotkania z włoskim muzykiem, do którego jednak nie doszło (Wokulski nie był w stanie dalej brnąć w niezręczną sytuację). Powoli zaczęła do niego docierać prawda o Izabeli… Po powrocie do domu zastał Węgiełka, chcącego się pożegnać przed powrotem do Zasławia. Pomimo pragnie usłyszał prawdę o sobie: według ukochanej, choćby był już stary, to natomiast na męża się nadawał… Podczas rozmowy Wokulski dowiedział się o zgubieniu poprzez narzeczoną medalionu z próbką metalu z pracowni Geista (ofiarowując podarunek, bohater w imię miłości wyrzekał się sławy, ten dar miał wartość symboliczną) w niedwuznacznej sytuacji z kuzynem. Zamieszkał u niego Mraczewski, od którego dowiedział się, że pomagał pani Stawskiej urządzać sklep w Nowym Sączu oraz dodatkowo, że gdy wyznał jej miłość, ta wybuchła płaczem. Nie miał siły poinformować o ty czekającą na wiadomości Helenę. Ta rozmowa dostarczyła Stanisławowi energii.
[43007] [43008] [43009] [43010] [43011] [43012] [43013] [43014] [43015] [43016] [43017] [43018] [43019] [43020] [43021] [43022] [43023] [43024] [43025] [43026] [43027] [43028] [43029] [43030] [43031] [43032] [43033] [43034] [43035] [43036] [43037] [43038] [43039] [43040] [43041] [43042] [43043] [43044] [43045] [43046] [43047] [43048] [43049] [43050] [43051] [43052] [43053] [43054] [43055] [43056] [43057] [43058] [43059] [43060] [43061]