Lalka dla odważnych
Znał go od 1860 roku, gdy Stanisław był subiektem u Hopfera i miał wówczas nieco ponad dwadzieścia lat. Około trzynastej dzień w dzień Rzecki zdawał kasę Lisieckiemu, ponieważ miał do niego pełne zaufanie i szedł do swego pokoju zjeść obiad przyniesiony z restauracji.. Gdy wrócił do sklepu, zastał baronową Krzeszowską, oglądającą neseserki. Mimo wstawiennictwa Rzeckiego, Wokulski był nieugięty i na wolne miejsce przyjął pana Ziębę. Rozdział X Pamiętnik starego subiekta. Przez kolejne dwa lata po tym bolesnym wydarzeniu pan Ignacy tułał się samotnie omal że po całej Europie, odwiedzając : Włochy, Francję, Niemcy i Anglię. Dzięki usilnym zabiegom Jana Mincla, po roku został sprowadzony do Warszawy. Pani Meliton, w młodości nauczycielka, a dziś swatka, miała ciężkie życie. Po pożegnaniu i powrocie ze spaceru, podczas którego nie spotkał obiektu swego uczucia, Wokulski znalazł w lokalu mieszkalnego list od pani Meliton. Na te słowa mężczyźnie wrócił cały zapał i siły. Potem od mecenasa dowiedział się o sumie, z jaką baronowa stanie do licytacji – sześćdziesiąt tysięcy rubli. Rozdział XIII Wielkopańskie zabawy. W pewnym czasie bohatera potrącił baron Krzeszowski.
Rozmawiali o etykiecie: Stanisław wygłosił opinię, iż nie pragnie być niewolnikiem zasad, gdyż widział towarzystwo, gdzie o nich zapominano. Rzecki był bardzo oszołomiony tą decyzją i następnego dnia po południu poprosił pana Lisieckiego o zastępstwo przy kasie, a sam udał się do sądu. Po powrocie do sądu zastał już tam tłum osób, bardzo często starozakonnych. W swej relacji nie zapomniał podkreślić pomocy Stanisława. Roztrząsanie tematu przerwało pojawienie się Żydów, ponownie przychodzących po pieniądze. Machalski powiedział wtedy Rzeckiemu, że Stach zna się na mechanice i zamierza wyjechać do Kijowa na uniwersytet. Ponieważ gościnny Machalski już na schodach przyjął nas ogromnymi kielichami wina (i to wcale dobrego), a mnie wziął w wyjątkową opiekę, muszę zatem przyznać, że w tej samej chwili zaszumiało mi w głowie, a w wiele minut w późniejszym czasie byłem kompletnie zapity.. Po uczcie w piwnicy Stach poprzez kilka dni nie pokazał się w mieszkaniu. Stach i po tym nieszczęściu milczał, ale osowiał jeszcze bardziej. Zaczęła czynić mu oczywiste nadzieje. Stanisław obiecał mu pracę w Łodzi pod warunkiem, że dobrze wykona dotychczasowe zlecenie. Podczas trwającego karnawału triumfy w salonach święciła znowu panna Izabela. Wypowiedział się również o marnowaniu talentu poprzez Ochockiego, a przyczynę takiego stanu widział w zadufanej arystokracji, z której Julian się wywodził. Rozdział XV Dusza w letargu.Podjął ostatnią decyzję rezygnacji z prowadzenia firmy do handlu ze Wschodem (mimo starań i próśb księcia, był nieugięty w swym postanowieniu, a kierownictwo powierzył Szlangbaumowi i Szumanowi, co spowodowało, że książę też od niej odstąpił).
[22057] [22058] [22059] [22060] [22061] [22062] [22063] [22064] [22065] [22066] [22067] [22068] [22069] [22070] [22071] [22072] [22073] [22074] [22075] [22076] [22077] [22078] [22079] [22080] [22081] [22082] [22083] [22084] [22085] [22086] [22087] [22088] [22089] [22090] [22091] [22092] [22093] [22094] [22095] [22096] [22097] [22098] [22099] [22100] [22101] [22102] [22103] [22104] [22105] [22106] [22107] [22108] [22109] [22110] [22111]