Lalka dla odważnych
Mincel i S. Nie pozwalał sobie na to jednakże zbyt w większości, a jeśli już, to w parę chwil uciechy, zezłoszczony na chwilę zapomnienia, prędko chował zabawki z powrotem na półki: "Głupstwo handel. Do lokalu rodziny Rzeckich przychodziło najczęściej dwóch kolegów głowy rodziny: pan Domański (też woźny) i pan Raczek (miał stragan z zieleniną): „Prości to byli kobiety i mężczyźni (wręcz pan Domański ciut lubił anyżówkę), niemniej jednak roztropni politycy”. Jak nietrudno się domyślić, cel ich wizyt był w każdym momencie podobny – nieustanne rozmowy o wybitnym francuskim cesarzu. Patrząc na dzielnicę nędzy: Powiśle, obserwował rudery i lepianki, które zajmowali biedacy bez pracy i pieniędzy. Mimochodem zaglądał w zapadnięte poniżej bruku okna, z których wyłaniała się nędza. Wraz z rodziną żył w strasznej biedzie: zimę spędzili u jego brata, a właśnie nie mają na komorne, zdechł mu koń i pozostają bez środków na utrzymanie. Na drugi dzień, w Wielki Czwartek, do Wokulskiego przyszło małżeństwo Krzeszowskich (oddzielnie) z prośbą o ponowne przyjęcie Mraczewskiego. W Wielki Piątek Rzecki zamknął sklep o godzinie czternastej a Wokulski wziął z kasiorki półimperiały na datek i poszedł do kościoła. W towarzystwo arystokratyczne wprowadził go pan Łęcki, przedstawiając śmietankę towarzyską Warszawy. W wyniku miłej rozmowy Stanisław obiecał staruszce, iż postawi nieżyjącemu krewnemu nagrobek. W 1851 roku przekraczając galicyjską granicę, znalazł się w Tomaszowie, a potem przebywał w więzieniu w Zamościu. Rzecki, zmęczony wędrówką i przeżyciami ostatnich lat, odnalazł spokój w bezpiecznych i jednostajnych obowiązkach związanych z prowadzeniem sklepu. Na te wyrazu mężczyźnie wrócił cały zapał i siły.
Gdy hrabia oznajmił, że baron jest gotów przeprosić Wokulskiego listownie, pan Ignacy nie wyraził potwierdzenia. Po paru dniach do Wokulskiego przeszedł Maruszewicz prosząc, w imieniu barona Krzeszowskiego, o pożyczkę pieniężną w zamian dając weksel. Rozdział XV W jaki metodę duszę ludzką szarpie namiętność, a w jaki rozsądek. O trzynastej Wokulski udał się w odwiedziny do barona. Roztrząsanie tematu przerwało pojawienie się Żydów, ponownie przychodzących po pieniądze. Mężczyźni uzgodnili ostatnie warunki kredyty i starszy z nich zapytał, czy to prawda, że Wokulski kupił jego kamienicę. Przy dogorywającej świeczce stał Wokulski. Minclowa też chodziła nienajlepsza. Mając kilka tysięcy rubli dochodu przestał zajmować się handlem, zerwał ze dobrymi przyjaciółmi i zagrzebał się w naukowych książkach”. Miała na pomysłu studentów, do których w nocy schodziły się praczki i wspólnie urządzali głośne harce, przeszkadzając jej w spokojnym śnie. Okazało się, że Starski to tonący w długach bankrut, widzący jedyne wybawienie w bogatej narzeczonej. Rozdział V Pod jednym dachem. Dowiedział się, że przyjaciel sprzedał sklep Szlangbaumom oraz dodatkowo o tym, że ludzie śmieją się ze Stacha, który według nich na siłę wpycha się do salonów. Pewnego razu Wokulski spotkałKazimierę Wąsowska. Gdy Krzeszowski przyszedł do Rzeckiego, chcąc odebrać zaległe pieniądze ze sprzedaży klaczy Wokulskiemu, na jaw wyszły malwersacje Maruszewicza przy pośredniczeniu w kupnie zwierzęcia (zawłaszczył dwieście rubli i sfałszował podpis barona). Podczas tej rozmowy Stanisław zaproponował wspólny wypad do Paryża, do pracowni profesora Geista.
[50508] [50509] [50510] [50511] [50512] [50513] [50514] [50515] [50516] [50517] [50518] [50519] [50520] [50521] [50522] [50523] [50524] [50525] [50526] [50527] [50528] [50529] [50530] [50531] [50532] [50533] [50534] [50535] [50536] [50537] [50538] [50539] [50540] [50541] [50542] [50543] [50544] [50545] [50546] [50547] [50548] [50549] [50550] [50551] [50552] [50553] [50554] [50555] [50556] [50557] [50558] [50559] [50560] [50561] [50562]