Lalka dla odważnych
Przeglądał towary w gablotach (spinki, rękawiczki, albumy i tym podobne przedmioty), ażeby punktualnie o godzinie ósmej otworzyć drzwi wejściowe sklepu. Rzecki podliczał wtedy dzienny utarg i robił plany na następny dzień pracy.. Pan Ignacy wspominał pokój ciotki, w którym wisiały zdjęcia świętych. Po powrocie do pokoju służący Piotr przyniósł mężczyznom obiad. Wokulski był zdziwiony, a równocześnie rozczarowany tonem jej głosu i pogardą, która z niego biła w trakcie rozmowy: „Po całorocznej gorączce i tęsknocie przerywanej wybuchami szału skąd naraz ta obojętność? Gdyby można było jakiegoś człowieka nagle przerzucić z balowej sali do lasu albo z dusznego więzienia na chłodne obszerne pole, nie doznałby innych wrażeń ani głębszego zdumienia (.. Do spersonalizowanej dyspozycji miał wręcz powóz. Następnego dnia, gdy już miał wychodzić, niespodziewanie odwiedził Wokulskiego poznany u Karolowej książę z zaproszeniem do siebie. Obaj mężczyźni udali się w kierunku Łazienek. W liście pani Meliton donosiła o rychłej licytacji kamienicy Łęckich, na którą największą ochotę posiada ich krewna, baronowa Krzeszowska. Wrócił do lokalu, w którym zastał czekającego Maruszewicza. Izabela cieszyła się z jego wygranej w pojedynku z baronem, którego nie lubiła po niegdysiejszych umizgach, a który w kilka dni po przegranym pojedynku przysłał jej list z przeprosinami i pochwałami bohatera. Zjawił się o umówionej godzinie.
Na te wyrazu podniecona dama też nabrała pragnienia do zagranicznego wojażu. Na pytanie o sposobność podziękowania za jego obecne uprzejmości, rycerskim tonem poprosił o zezwolenie służenia jej zawsze i we Wam, po czym pożegnał się i wyszedł. Łęcki był bardzo zdenerwowany. Roztrząsanie tematu przerwało pojawienie się Żydów, ponownie przychodzących po pieniądze. Ten potwierdził i zaproponował, że odsprzeda ją za tę samą sumę za każdym razem, na co panu Tomaszowi stanęły w oczach łzy. Poprosił też, aby przyjaciel zbierał od ludzi komorne (bez podwyżki czynszu) i pilnował, żeby płacili w terminie.. W jednym lokalu mieszkalnego mieszkało trzech studentów, którzy nie dość, że od paru miesięcy nie płacili czynszu, to i hardo twierdzili, że płacić nie będą (motywowali to górnolotnymi ideami i celami społecznymi). Nachodziły go myśli, by już nie wracać do Warszawy. Już podczas drogi do majątku spotkał Ochockiego, próżniaka Starskiego z wdową Wąsowską, narzeczoną barona (był świadkiem bardzo czułego powitania narzeczeństwa) , a oprócz tego rezolutną blondynkę Felicję Janowską. Dlatego też zaaranżowała spotkaniepod swoim dachem. Stanisław obiecał mu pracę w Warszawie pod warunkiem, że dobrze wykona dotychczasowe zlecenie. Do kobiety docierała zdarza się, że myśl, iż to całkiem prawdopodobne, że efekt częstej bytności u nich pana Stanisława i jego pomocy przy pomnażaniu kapitalików gości. W czasie Wielkiego Postu do Warszawy przyjechał słynny skrzypek Molinari. Podczas koncertu Molinariego Wokulski odkrył niczym nieuzasadnioną fascynację Izabeli kiepskim artystą (nie odstępował go na krok). Dowiedziawszy się, że jego zostały podwładny, a obecny właściciel sklepu podejrzewa go o wynoszenie produktów – zdenerwowany pan Rzecki nagle zasłabł, a później zmarł.
[35296] [35297] [35298] [35299] [35300] [35301] [35302] [35303] [35304] [35305] [35306] [35307] [35308] [35309] [35310] [35311] [35312] [35313] [35314] [35315] [35316] [35317] [35318] [35319] [35320] [35321] [35322] [35323] [35324] [35325] [35326] [35327] [35328] [35329] [35330] [35331] [35332] [35333] [35334] [35335] [35336] [35337] [35338] [35339] [35340] [35341] [35342] [35343] [35344] [35345] [35346] [35347] [35348] [35349] [35350]